تو این شام مهتاب ، کنارم نشستی

عجب شاخه گل وار ، بپایم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرینی

که صورتگری را نبود این چنینی

پریزاد عشق و مهذا کشیدی

خدا را به شور تماشا کشیدی

تو دونسته بودی ، چه خوش باورم من

شکفتی و گفتی ، از عشق پر پرم من

تا گفتم کی هستی ؟ تو گفتی یه بیتاب

تا گفتم دلت کو ؟ تو گفتی که دریاست

قسم خوردی بر ماه ، که عاشقترینی

توی جمع عاشق ، تو صادقترینی

همون لحظه ابری رخ ماه و آشفت

به خود گفتم ای وای....مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاری ، از اون لحظه ی ناب

که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در این درگه عشق ، چه محتاج نشستم

تو هر شام مهتاب ، بپایت شکستم

تو از این شکستن خبر داری یا نه ؟؟؟

هنوز شور عشق و به سر داری یا نه؟؟؟

هنوزم تو شبهات اگه ماه و داری

من اون ماه و دادم به تو یادگاری..

من اون ماه و دادم به تو یادگاری..